RSS

Category Archives: กระแทกจิตสะกิตใจ

โจทย์ชีวิต

ในประสบการณ์ชีวิต คำพูดนาบีนี้เป็นจริงยิ่งนัก..ขอเป็นโจทย์ชีวิตในการมูฮาซาบะห์ร่วมกันของเช้าวันใหม่นี้… อัลเลาะห์มุสตาอาน ยาร๊อบ ” จงทำเวลาให้ว่างเพื่อทำอีบาดะห์ต่อฉันแล้วฉันจะเติมเต็มในหัวอกท่านด้วยความร่ำรวย และฉันจะปกปิดความยากจนของท่าน หากไม่เช่นนั้นแล้ว ฉันจะเติมเต็มในมือของท่านด้วยกิจการงานต่างๆและไม่ปกปิดความยากจนของท่าน…! “ ฮาดิษกุดซี รายงานโดย อะห์มัด

ทะเลหลีเป๊ะ…ในยามที่เรียบง่ายแต่ก็ยังคงแฝงหมื่นล้านความไม่ธรรมดา..!

 

ถ้าใช่แล้วชอบปลอบยังงัยก็ไม่ฟัง…

เปิดเทอมนี้เขาไปโรงเรียนแล้ว เมื่อวานไปหาเสื้อผ้านักเรียนใส่ มีหลายชุดที่ซื้อมา พอกลับถึงบ้าน มีอยู่ชุดหนึ่งที่ลองใส่แล้วไม่ถอด เป็นชุดมาลายูที่ทางโรงเรียนให้
ใส่ในวันศุกร์ เลยทำให้เมื่อวานทั่งวัน จะเล่นจะกินจะนอนแม้กระทั้งตามเอาวัวไปเข้าคอกพี่แกก็ยังไม่ถอด เช่นนั้นแหละเด็กๆสิ่งไหนที่ใช่แล้วชอบปลอบยังงัยก็ไม่ฟัง

เมื่อพูดถึงลูกๆความจริงพวกเขาคืออามานะห์เป็นความรับผิดชอบของพ่อแม่ที่จะ ต้องดูแลพวกเขาให้พรั่งพร้อมในทุกองค์ประกอบต่างๆที่พวกเขาถูกสร้าง กล่าวคือร่างกายสติปัญญาและจิตวิญญาน.ร่างกายเราเติบโตพวกเขาด้วยอาหารการกินที่เป็นประโยชน์เสื้อผ้าอาภรณ์ที่ปก ปิดเอาเราะห์และที่อยู่อาศัยตามความจำเป็น,สติปัญญาเราบ่มเพาะและปลูกฝั่ง ให้พวกเขาได้ด้วยการตระเตรียมสถานที่เรียนดีๆที่มีมูอัลลิมและมูรอบบีย์เน้นการสอนและ การอบรมควบคู่กันไปส่วนจิตวิญญานเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่เราเสริมสร้างให้พวก เขาได้ด้วยกาฝึกทำอามัลอีบาดะห์ตั่งแต่ยังเล็ก

แบบอย่างในเรื่องนี้ท่านนาบีบอกว่า”จงสอนละหมาดแก่ลูกๆพวกท่านเมื่อพวกเขาอายุเจ็ดขวบและจงเฆี่ยนตีเมื่ออายุสิบขวบ(หากไม่ละหมาด)”นาบีพูดแค่เรื่องละหมาด
เป็นเพราะละหมาดคือเรื่องพื้นฐานในความเป็นจริงในการฝึกลูกๆให้คุ้นเคยกับการปฏิบัติบัญญัติศาสนาอื่นก็ควรที่จะฝึกพวกเขาตั่งแต่ยังเล็กเหมื่อนกับการฝึกละหมาด
นั้นแหละ..พึงสังวรลูกๆคืออามานะห์และทุกๆอามานะห์จะต้องถูกสอบสวน.

IMAG0060

Muhammad Mabroor with his Mom & Brother

 

ชีวิตเรียบง่ายแต่ไม่ธรรมดา

ชีวิตต้องเรียบง่ายเพราะความสบา​ยในดุนยาไม่ยั่งยืน                                                                                                                                                                                 เรียบง่ายหรือพอประมาณเป็นเรื่อ​งเดียวกันที่ไม่ใช่เพียงแค่ในเรื่องของทรัพย์สินและเงินทองเท่านั้น
หากแต่จะต้องเรียบง่ายและพอประม​าณทางหัวใจและอารมณ์
กล่าวคือ อย่าได้ดีใจมากเกินไปและอย่าได้​เสียใจมากเกินไป

ไม่มีความสบายใดที่ไม่มีมาพร้อม​ความลำบาก                                                                                                                                                                                         และไม่มีความลำบากใดที่ไม่มีมาพ​ร้อมความสบาย                                                                                                                                                                                  ภายหลังเสียงหัวเราะร่ามักมีคราบน้ำตา
ภายหลังเศร้าโศกามักมีความยินดี​ปรีดา

อัลเลาะห์ให้ความสว่างเพื่อเราจักได้ขอบคุณ
อัลเลาะห์ให้ความมืดมนเพื่อเราจักได้อดทน

ทะเลหลีเป๊ะ..ในยามที่เรียบง่ายแต่ยังคงแฝงไว้ด้วยหมื่นล้านความไม่ธรรมดา..!

 

ตำนานฮัจญ์อิบนุมูบารอก

ขณะที่เขามองเห็นแม่หญิงนางหนึ่งกำลังหุงหากับข้าวด้วยซากนก

เขาวิตกและรันทดใจพร้อมกล่าวว่า

“นกนั้นฮารอมที่เธอและครอบครัวของเธอจะนำเอาไปกิน”

แต่นางกลับตอบอย่างอ่อนล้าว่า

“มันฮาลาลสำหรับลูกๆของฉันที่กำลังหิวโหย และนี้คือสิ่งเดียวที่พวกเรามีเพื่อประทังชีวิตนี้มิให้วอดวาย”

และแล้วอิบนุมูบารอกก็ได้มอบเงินของตนที่สะสมมา

“นี่เงินของฉันจงเอามันไปใช้เพื่อคลายความยากลำบากของท่านและลูกๆ”

เห็นเป็นเช่นนั้นครอบครัวดังกล่าวต่างก็มีความสุขกันถ้วนหน้า

กระนั้นแผนการเดินทางไปทำฮัจญ์ของอิบนุมูบารอกก็ต้องล้มเลิก

ภายหลังเงินที่เตรียมไว้ได้หมดไปกับการแบ่งปันให้แก่ครอบครัวที่ยากไร้

แต่แล้วบทสนทนาของมาลาอีกัตก็กลายเป็นตำนาน

เมื่อปีดังกล่าวผลบุญฮัจญ์ของอิบนุมูบารอกมีผลานิสงค์มากมายกว่าบุคคลอื่นที่ไปทำฮัจญ์

ทั้งๆที่เขาเองไม่เคยมีโอกาสไปเมืองมักกะห์

แต่ด้วยหัวใจที่ใสบริสุทธ์เขาได้ผลบุญฮัจญ์ราวกับได้ยลจูบกะบะห์….

เพราะฮัจญ์คือการมุ่งสู่อัลเลาะห์มิใช่หรือ?

แท้จริงการเดินทางของอิบนุมูบารอกได้ไปถึง ณ จุดนั้นแล้ว

ด้วยความบริสุทธ์ใจในการช่วยเหลือแบ่งเบาความยากลำบากแม่นางนั้น!

 
Aside

กระแสของความรู้ก็เหมือนกับกระแสของน้ำ น้ำจะไหลจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ ที่ใดยิ่งต่ำมากเท่าใดก็สามารถรองรับน้ำได้มากเท่านั้น ด้วยเหตุนั้นเราจึงเห็นที่ลุ่มต่างๆจะกลายเป็นหนองคลองบึงมีน้ำมากมายหล่อเลี้ยงผู้คน ความรู้ก็เช่นเดียวกันมีความจำเป็นต้องรองรับด้วยหัวใจที่อุดมไปด้วยความรู้สึกอ่อนน้อมถ่อมตน (ตะวัตดุฮฺ ) ผู้ใดมีความตะวัดดุฮฺมากเท่าใด ความรู้ที่เขาจะได้รับและถ่ายทอดให้ผู้อื่นก็จะมีมากเท่านั้น

การเรียนรู้ในมหาลัยชีวิตก็เช่นเดียวกัน ต้องมีจรรยาบรรณ กล่าวคือ หากเราอ่อนน้อมถ่อมตน เราจะสามารถเรียนรู้กับใครและสิ่งใดก็ตามที่เราพานพบ นึกถึงท่านลุกมานุลฮากีม ยามใดที่มีคนถามท่านว่า ท่านได้มาซึ่งวิทยปัญญา (ฮิกมะห์) อย่างไร? ท่านตอบว่า “ข้าพเจ้าเรียนรู้วิทยปัญญาจากคนโง่เขลาเบาปัญญา หากเขาทำสิ่งใด ข้าพเจ้าจะไม่ทำสิ่งนั้น”

เห็นไม่ครับ ท่านลุกมานุลฮากีม ยึดเอาคนโง่เขลาเบาปัญญามาเป็นครู สอนความหมายของคำว่ากำแพงแยกกั่นระหว่างเรากับคนโง่ อย่าได้เอามาเป็นยิ่งอย่างทางคำพูดและการกระทำ พวกเราละ? อย่าได้ลืมคำสั่งสอนในเรื่องการศึกษาเลย เขาบอกว่า “เมื่อนักเรียนพร้อม ครูก็จะมา” กล่าวคือ เมื่อใดเรามีความรู้สึกอยากได้วิชาความรู้และอยู่ในสภาพพร้อมที่จะศึกษา เมื่อนั้นครูบาอาจารย์ในมหาลัยชีวิตที่อยู่รอบข้างตัวเราก็พร้อมที่จะสอน…

ตอน 1 : มารยาทการศึกษาในมหาลัยชีวิต

 
 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.